Pain you left Behind (One Shot)

Sat, 10 Dec 2011 07:39:00 +0100

LOVE… tss… kalokohan lang yan…

I don’t believe in love kasi…

Di dahil sa ayaw ko at di rin dahil may problema ko sa gender ko.

Excuse me… straight ako noh!

Maganda, sexy at talagang sasambahin mo sa tanang buhay mo.

Haha.. echos lang.

Pero dalawa sa sinabi ko ang totoo. Maganda ako at sexy.

Maybe kaya ako di na ko naniniwala dyan sa LOVE na yan ay dahil sa mga naririnig ko noon sa ibang tao. May positive. May negative.

“dahil sa Love na yan, natagpuan ko ang tunay na kaligayahan ko”

“para kong nasa cloud9 nang maramdaman ko yan”

“kung makulay ang buhay ko nung walang love, mas naging makulay pa ito nang dumating sya. Hindi lang makulay, mabuhay pa.”

Yan ang ilan sa mga positive.

Eto naman ang sa negative.

“Pesteng pag-ibig yan, nauso pa”

“naku!! Kung pwede lang ibasura yang pag-ibig na yan. Binasura ko na yan, susunugin ko pa!”

“Panira yan ng Buhay.”

“Pasakit lang yan.”

“Gagaguhin ka lang nyang Pag-ibig nay an. Wag kang maniniwala dyan.”

Oha! Di’ba? Mas lamang ng kaunti ang negative. Pero kung i-aanalyze ang mga sinabi nila, BITTER sila. Kaya nila yun sinabi ay dahil it’s based on their own experience at yun ang nararandaman nila.

Eh AKO? Basta! Tuloy mo lang ang pag-babasa para malaman mo Why I don’t believe in LOVE.

Ako si Yanna Mendoza, 25 yrs. Old. Tulad nga ng sinabi ko kanina. Hindi na ko naniniwala dyan sa love na yan. Bakit? Let’s go back to the past.

2 years ago, nakilala ko si Jeff, ex ko. Isa sya sa mga taong hindi ko makakalimutan sa buong buhay ko.

Nakakatuwa kasi sya lahat ang first ko. First boyfriend, first date, first na ka-holding hands, first hug, first kiss at first Love. Pero sa lahat ng FIRST na yan etong first na ‘to ang bumago sa pananaw ko sa pag-ibig, FIRST HEARTBREAK.

Ang nice lang naman kasi e, 3 years na kami nun tapos bigla kaming nagbreak ng walang matinong closure as in walang usapang matino. March, nagtext sya. Ang sabi nya “Let’s end all this things. Di na kita mahal.” Yun lang ang natanggap ko tapos wala na agad? Ganun kadali?

I tried to contact him thru calls, texts & even sa FB pero wala talaga. Kahit masakit tinanggap ko yun pero hindi ibig sabihin nun hindi ko na sya mahal.

I made myself busy, masyado kong sinubsob ang sarili ko sa trabaho at di ko na masyadong iniisip si Jeff. Medyo nag-work naman yung ginawa kong yun for 2 months.

June noon, uso ang kasalan. Speaking of kasalan, may a-attendan si mama kinabukasan ninang sya, pero di sya pwede kasi bigla syang nagkasakit so ako ang gusto nyang maging proxy. Pumayag ako dahil sabi ni mama nakakahiya naman sa kumare nya na nanay nung bride.

-------------------------

Nasa simbahan na ko, to think na hindi ko kilala kung sino ung ikakasal. Nakaka-awkward.

Pero sinabi naman ni mama kagabi dun sa kumare nya na ako ang proxy nya at wala naman daw problema dun, sasabihin na lang nya sa organizer ng kasal.

Pero bakit ninenerbyos ako? Anong meron? Hay nako! Di naman ako yung ikakasal pero kinakabahan talaga ko.

Nilibot ko ng tingin ang buong simbahan. Infairness, malaki, magarbo at halatang pinaghandaan. Sino kaya yung ikakasal? Maganda kaya kung bride? Yung groom kaya, gwapo kaya? Di ko kasi talaga alam.

Maya-maya inayos na kami ng organizer, nakapila na ko kasama ang ibang ninong at ninang nang biglang…

Si… si Jeff…

Oo, si Jeff nga yung nakita ko. OHMAYGHAD!!! Proxy ako ng nanay ko sa kasal ng BOYFRIEND ko. Hindi mag-sink-in sa utak ko na sya ung ikakasal. He’s wearing a black tuxedo with ribbon sa may part ng collar nya. Ang gwapo nya tapos parang ang saya-saya nya. Ngayon ko lang sya nakita ng ganun kasaya.

Gusto ko sana syang lapitan to clear up things about us pero wala na… Magsisimula na ang kasal.

Kinompose ko ang sarili ko na wag umiyak habang naglalakad sa altar. Nakatingin ako sa kanya at sya rin nakatingin sakin. Halata sa mukha nya na nagulat sya nang makita ako. Puno ng katanungan ang mga mata nya.

“bakit ka nandito?”

“anong ginagawa mo?”

Ako rin naman may mga katanungang sinasabi ng utak ko.

“Bakit?”

“Bakit ganito?”

“Iniwan mo ko para sa kanya?”

Tapos na mag-lakad ang mga abay. Bride na ang susunod. Tinignan ko ulit sya. Nakangiting tinignan nya ang kanyang bride. Kitang-kita ang kasiyahan.

Tinignan ko rin ung bride. Maganda din sya at mukhang mabait, napaka-amo kasi ng mukha nya. Gusto kong mag-back-out at umiyak pero pinigilan ko. I decided to continue attending in this wedding. Ayokong sirain ang kasal nya. Ang kasal na pinangarap at pinaghandaan nya, na pinangarap ko rin pero wala na. Wasak na!

Pagkatapos na pagkatapos ng kasal, hindi na ko sumama sa reception. Bahala sila! Iniwan ko na agad ung simbahan. Hindi ko na kaya e. masyado nang masakit para magtagal pa dun. Dun pa ngalang sa vows nila grabeng torture na, pano pa kaya sa reception?

Pag-uwi ko ng bahay naalala ko na naman ang mga panahong masaya kami, ung mga pinagsamahan naming pati na rin ung mga pangakong binitawan naming sa isa’t-isa. Shit lang talaga! Yun ba ang dahilan kaya nya ko iniwan? Para magpakasal sa iba? Paano na ung sinabi nya na ako at ako lang ang babaeng mamahalin nya at pakakasalan?

WALA NA! HOPELESS NA KO!...

I tried to commit suicide, nag-overdoze ako ng sleeping pills sabay laklak ng alak para matunaw agad at mamatay na ko. Pero still, nabuhay pa rin ako. Ewan ko ba kung bakit di pa ko kinuha ni Lord. Para ano? Para makaramdam parin ng pain? I can’t move on, mahirap. Kasi di ko alam kung bakit nya ko iniwan ng ganun ganun na lang.

And because of my traumatic experience, tumatak sa utak ko na I SHOULD NOT BELIEVE IN LOVE.

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------

Ngayon, masasabi ko na naka-move on na ko sa mga nangyari. Masaya na ko ngayon sa buhay ko kasama ang taong tumulong sakin na makalimot at bumangon sa panibagong buhay. Ang taong nagpatunay sa’kin na dapat paniwalaan ang pag-ibig at panghawakan ito ng maigi.

At higit sa lahat ang taong nagparamdam sa kin ng tunay na pag-ibig. Si Lance Montereal.

pain-you-left-behind-one-shot

Pain you left Behind (One Shot)