youre-my-dark-star

You're my Dark Star -- C5 part 1

Tue, 06 Dec 2011 13:24:06 +0100

*KINABUKASAN

Nadatnan ni Louie sa mesa nya ang bundle ng long-stemmed red roses at may card na naka-attach dito. Binasa nya.

To my dearest, darling love…

I Love You, Louella…

-LORENZ

Nabigla sya. Hindi nya alam kung ano ang mararamdaman pero alam nya na nagsisimula nang kumilos si Lorenz para gawing makatotohanan ang gagawin nilang pagkukunwari.

Pero nakaramdam sya ng hindi maipaliwanag na kasiyahan sa kanyang puso. Inamoy nya ang bango ng red roses.

Nagblushed sya nang biglang pumasok ang secretary nya.

“Ma’am… may kakaibang glow sa inyong mga mata ngayong umaga ah.” Nakangiting bati ni Pia.

“Oh well… maybe because I’m in love,” pakikisakay nya. “Will you put these roses in vase, Please?”

“Galing po kay Lorenz ang mga ito ano? So totoo pop ala ang lihim na bulungan ditto sa mag-on kayo?”

“Matagal nang bulungan?”

“Opo. Kaya lang napaka-discreet ninyo kaya walang nangangahas na magtanong.”

Napangiti sya.

“Well, we are not so discreet now.”

Ilang minute pa, pumasok si Lorenz sa opisina nya. May ningning din ang mga mata ng binata na noon lang nakita ni Louie. Tila masayang-masaya ito.

“Thanks for the roses, Lorenz. Hindi mo na dapat pa ginawa iyon.”

“I want to give you red roses. Matagal na kitang gusting bigyan nito. Nag-aalangan nga lang ako noon.”

“Lorenz, please remember na nagpapanggap lang tayo ha? Don’t be carried away.”

“Tena, Sweetheart, 10 o’clock na oh. Let’s have a break first.” Pag-iiba nito ng usapan.

Parang napaka-natural ang pagkakasabi ni Lorenz ng salitang Sweetheart.

Pinagmasdan nya si Lorenz na nakatayo sa harap ng desk nya. Parang ngayon lang niya ito nakita kahit na araw-araw ay kung ilang beses itong naglalabas pasok sa kanyang opisina.

Nakangiti ito. Matangkad, matipuno ang pangangatwan at Moreno ang kutis. Dagdag pa dito na gwapo ito, lalaking-lalaki at dating at napakalakas ng sex appeal.

“Doon na lang tayo sa ground floor magmeryenda. Ako ang taya” pag-yaya ni Lorenz.

Mahal ng kaunti ang pagkain sa ground floor dahil hindi na ito sakop ng 8-storey building ng Allure Garments, Inc. Isa itong coffee shop at bake shop rolled into one.

Tumayo na si Louie at dinala ang clutch bag.

Oras ng break kaya marami silang mga kasamahang sabay-savay na pupunta ng canteen. Ngumiti sila kay Louie matapos magbigay galang.

Sa tingin ng socialite, tila sincere ang mga ito sa nadaramang kasiyahan ng makita silang magkasama ni Lorenz. Iba kasi ang dating nila ngayon. Nakadantay kasi ang kamay ni Lorenz sa balikat nya. Para bang ayaw syang pakawalan nito.

Tipong executive naman ang dating ni Lorenz kahit na photographer lang ito. Ma-awtoridad ang kasi personalidad nito at maganda magdala ng damit.

Alam ni Louie na marami sa kanilang mga employees na babae at fashion models ang nagkakagusto dito.

Pero sa simula pa lang, kahit na close friends sila. Parang nakatatandang kapatid lang ang tingin nya kay Lorenz.

At nakababatang kapatid naman ang turing ni Lorenz sa kanya.

Pare pa nga ang tawagan nila dahil mas prefer nya yon.

“kumusta na nga pala si Farrah? Hindi yata sya nagawi ngayon dito sa opisina”

“wala naman syang gagawin ditto. Isa pa, busy sya sa boyfriend nyang doktor.”

“So… masama ang loob mo?”

“Of course. Mahal ko sya e. pero wala naman akong magagawa”

“wala nga. Not unless gusto mong mahalata dito sa opisina na…”

Na isa akong tomboy. Isang babaeng may pusong lalaki. Sa isip-isip ni Louie

“Of course ayaw kong malantad to. Ikaw lang ang nakakaalam nun, Lorenz because I trust you so much.”

“wala nang mag-aalinlangan pa sa iyo dahil magkasintahan tayo. You’re a real woman, Louella. At least, para sakin.”

Lumamlam ang mga mata ni Lorenz nang tumingin ito sa kanya. Nakita nya ang hubad na paghahangad doon. His eyes were dark with fiery desire.

Kinabahan sya. Hindi nya malaman ang nararamdaman. Magkahalong- kaba, pagkalito at tuwa.

Pero mas nanaig ang damdamin nyang lalaki.

“anong nginingisi-ngisi mo dyan?” inis na tanong nya.

“wala naman. Napapansin ko lang na napakaganda mo ngayon.”

“Overacting ka na Lorenzo Monteagudo. Wag mo kong bolahin dahil alam naman natin na kapwa lang tayong nagkukunwari.” Seryoso nyang sabi. Ganun sya pagnakikipag-usap pag seryoso, tinatawag nya ito gamit ang buong pangalan.

“Oh well, we might as well enjoy, hindi ba?”

“sira ka talaga. Kumain ka na nga!”

Nagkatawanan na lang sila.

Dahil sa biglang pagbabago ng buhay nya, nakalimutan nya sandali si Farrah. Hindi din naman ito tumatawag sa kanya.

Patuloy ang pagdaan ng mga araw. May dalawang buwang mahigit na ang pagpapanggap nilang mag-steady ni Lorenz. Tanggap na ng kanilang kumpanya ang kanilang relasyon.

Madalas ngang ulanin ng kantiyaw si Lorenz. Masuwerte daw ito dahil napakayaman ng mapapangasawa.

“hindi yaman ang habol ko kay Louella,” madalas nya itong sabihin sa mga intrigero sa kanilang opisina “Mahal ko talaga sya. At nagkataon naman na mahal nya din ako.”

Pero may isa sa kanilang opisina na hindi nasiyahan nang malamang magkasintahan na sila Lorenz at Louella.

You're my Dark Star -- C4 part 2

Thu, 01 Dec 2011 07:52:25 +0100

Matapos makalabas ng ospital, madalas na dumalaw sa condo ang isa sa mga doktor na umasikaso kay Farrah nang operahan ito dahil sa appendicitis. Ang naging anesthesiologist nito.

Si Dr. Christian Ballesteros. Makisig, mayaman at napakatindi ng attraction sa opposite sex.

Halata agad niya na namamagneto ditto si Farrah. Alam din nya na madalas silang mag-date ng fashion model.

Wala syang magawa para pagbawalan ito. Ano nga naman ang karapatan nya?

Sinabi na minsan ni Farrah sa kanya na kung ano man ang ginagawa nya outside office hours was nobody’s damned business.

Hanggang sa sabihin nitong magkasintahan na sila ng doktor.

“MAHAL NA MAHAL ako ni Christian,” pagyayabang ni Farrah. “ipapakilala daw nya ko sa mga magulang nya at pagkatapos ay baka pakasalanan na nya ko at sa States na kami titira.”

Naramdaman nyang may bumara sa kanyang lalamunan. Gusto nyang magwala. Bakit ba ayaw lubayan ng mga lalaki ang tanging babaeng natutunan nyang mahalin nang husto?

Bihira na syang pumunta sa condo ni Farrah, hanggang sa hindi na sya talaga pumupunta. Natatakot sya nab aka madatnan nya doon ang doktor na nobyo ni Farrah. Baka kung ano pa ang magawa nya.

Nagging madalang ang kanilang fashion shows kaya palaging nasa condo si Farrah.

“nakakita na ko ng isang magandang site para sa susunod na photo session natin,” sabi sa kanya ni Lorenz.

“saan naman?”

“sa isang beach resort sa Cavite. Maliit lang yon kaya hindi gaanong pinupuntahan pero napakaganda naman at retrained ang natural beauty. Hindi commercialized ang tanawin.”

“gusto kong makita.”

“aba! Sure. Halika na puntahan na natin.”

Nagustuhan nya ang lugar na ipinakita ni Lorenz. At napagkasunduan nilang doon gagawin ang susunod na pictorial.

Pabalik na sila ng Maynila nang kailangang mag-detour ang kotseng minamaneho ni Lorenz sa bandang Mabini dahil prusisyon sa Roxas Boulevard at isinara ito sa traffic.

Naging masikip din ang traffic sa nilikuan nila. Bumper to bumper.

“naku, may appointment pa naman ako sa isang kliyente,” nag-aalalang sabi ni Louie. “wala na ba tayong ibang malulusutan?”

Iginala ni Lorenz ang mga paningin. Isang bloke na lamang at makakaalis na sila sa pagkakabuhol ng traffic sa lugar na iyon.

“nakikita mo ang Motel na iyon? Pwede kong ipasok itong kotse at lulusot tayo sa exit.”

“Naku, hindi ba nakakahiya? Ang daming sasakyan na nakasunod sa atin.”

“hindi naman natin kilala ang mga iyan. Besides, tinted itong kotse. Hindi tayo makikita.”

“sige, ikaw na ang bahala. Kung hindi lang ako nagmamadali…”

Iniliko ni Lorenz ang kotse papasok sa motel compound. Hindi nila napansin na may kasunod silang isa pang sasakyan.

Nang palabas na sila sa exit, may nakasalubong naman silang isa pang kotse at kung hindi mahina ang takbo ng kanilang sasakyan baka nabangga nila ito.

Napilitan si Lorenz na itigil ang kotse. Itinabi nya para makapasok ang biglang pumasok. (huh? Ang gulo! Haha.)

And then nakilala nya ito.

“ang sasakyan ni Mr. Tan! At kasama nito si Ampy Valdez.”

Ang babaeng tinutukoy nito na kasama ng kanilang personal manager ay isa sa mga fashion models ng kumpanya.

“Oh My God! nakita kaya tayo?” tarantang tanong ni Louie.

“hindi pero kilalang-kilala ni Tan ang kotse ko. Hayun at kumakaway na ang loko!”

Pareho silang pinamulahan ng mga mukha.

Bumaba ng kotse ang kanilang personal manager at lumapit sa kotse na sinasakyan nila.

“I see palabas na pala kayo,” tila nakakalokong sabi nito.

Ibinaba agad ni Louie ang bintana ng kotse.

“nagkakamali ka nang iniisip, Tan! Iniliko ni Lorenz ang kotse para umiwas sa traffic. Palabas na kami nang pumasok ka sa maling daanan!”

“tulad ninyo, umiwas din ako sa traffic,” sabi ng may edad nang lalaki. “but it’s alright. Naniintindihan ko. Parang wala akong nakita…

LOUELLA.”

Nangipuspos sya. Sa kauna-unahang pagkakataon, tinawag syang Louella ng kanilang personal manager na tila gustong ipahiwatig nito na isa syang tunay na babae at natural lang na pumasok sa isang motel kasama ni Lorenz.

Iniisip ng matandang to na magkasintahan kami ni Lorenz? Hindi maaari!

Napalunok si Louie.

“sana ay hindi na kumalat sa opisina na nagkita-kita tayo dito, at kasama ko si Ampy?” natatawang sabi ni Tan.

Hindi na nakakibo si Louie.

Nagmamadaling inilabas ni Lorenz ang sasakyan sa exit door ng motel. Lumingon si Louie at nakita nyang sinalubong ng isang Motel boy si Tan at ang kapareha nito. Pumasok sila sa isang cubicle na biglang sumarang pababa ang pintuan nito.

“please, Louella… huwag ka nang umiyak.”

“nakakahiya kay Mr. Tan. Ano na lamang ang iisipin nya? At si Ampy…”

“ano naman ang ikinahihiya mo? Pareho naman tayong walang panagutan sa buhay. Sila nag dapat na mahiya. May asawa na si Tan at pumatol pa sa kanya ang Ampy na iyon,”

“tsimosa si Ampy. Tiyak na itsi-tsismis nya tayo.”

“hindi naman siguro, syempre pinangangalagaan din nito ang sariling reputasyon.”

Napasimangot si Louie.

“kung bakit kasi dito mo pa iniliko ang kotse mo eh!”

“humingi ako ng pahintulot, remember? Sabi mo nagmamadali ka. Gusto mong makaalis tayo sa traffic na yon. Sino ba naman ang mag-aakalang doon pa tayo makikita ng manyakis na Tan na yon?”

Napaiyak na naman si Louie. Problemadong-problemado ito.

“mamumugto yang mga mata mo baka akalain sa opisina kung inano kita.”

“Lorenz…”

“kung makakarating ito sa opisina, eh di sabihin mong boyfriend mo ko. Tutal, iyan din naman ang hinala ng karamihan dahil sa closeness nating dalawa.”

“pero…”

“ikinahihiya mo bang masabing, isang socialite na may-ari ng Allure Garments ay isang photographer lamang ang boyfriend?”

“It’s not that. Nahihiya akong isipin ng ating mga kasamahan na… Naganoon mo na ko. Samantalang virgin pa ko.”

“oh well, ganoon nga ang iisipin ng mga ito. Mabuti pa nga sigurong naganoon na nga kita ano?”

Pinandilatan nya ang kausap.

“Loko ka, Lorenz. Ayaw ko ng ganyan usapan ha? Hindi tayo talo.”

“Sorry na nabigyan kita ng problema. Hindi ko naman sinasadya ito, Louella.”

Louella? Sino yon?

Parang hindi na nya kilala ang pangalang iyon. Pangalan iyon ng isang tunay na babae.

*PAK*

Sinampal sya ng katotohanan.

Katotohanan na isa syang babae. Isang magandang socialite na nagtataglay ng napakaraming katangian. Ang kalikasan nya ang babaeng-babae.

Puso nya lamang ang lalaki. Na matinding umiibig sa fashion model na si Farrah Dominguez.

Panay pa rin ang dampi nya ng panyo sa kanyang mga mata.

“Louella… please…”

“walang mawawala sayo, Lorenz dahil lalaki ka. How about me? How about my reputation?”

“nag-sorry na ako. Ano bang gusto mong gawin ko?”

Napahawak sya sa kanang bisig ni Lorenz.

“ewan ko. kailangang tulungan mo ko.”

“Ah! Alam ko na. ang solusyon dito ay magkunwari na lamang tayong magkasintahan.”

“Ano?! Nagbibiro ka ba?”

“Ano naman ang masama sa suggestion ko? Pareho naman tayong single, halos mag-kaedad at magkabagay. Maganda ka. Gwapo ako.”

Hindi napigil ni Louie ang mapangiti sa gitna ng pagluha.

“Ang yabang mo!” tumigil sya sa pag-iyak. “pagkatapos, ano na ang mangyayari?”

“magpapanggap tayong mag-sweetheart. Pagkatapos kapag nagtagal na, mag-break tayo. Ganoon lang kasimple.”

Huminga sya ng malalim.

“iyan na nga lamang siguro ang solusyon. Ano pa nga ba ang magagawa ko?.”

“Oh! so, nagkakaintindihan na tayo, hindi ba Sweetheart? Huwag ka nang umiyak dahil mukha tuloy na na-devirginized na talaga kita.”

Binatukan nya si Lorenz.

“Sira-ulo ka talaga!”

You're my Dark Star -- C4 part 1

Wed, 30 Nov 2011 01:01:10 +0100

Nanonood ng TV si Lorenz habang umiinom ng malamig na beer. Maaga nyang natapos ang mga gagawin sa opisina kaya maaga syang umuwi. Hindi nya nakita si Louie nang bandang hapon na at isa lang ang ibig sabihin non. Nagpunta it okay Farrah.

Narinig nyang tumunog ang doorbell nya. Tumayo sya para buksan iyon.

“O, pare, ikaw pala. Tamang-tama, marami akong beer sa loob ng ref. Inuman tayo.”

“may dala akong fried chicken at chicharong bituka para pulutan.”

“WOW! Tila mahaba-habang inuman to. Come in, sit down.”

Pinatay ni Lorenz ang TV. Alam nyang may problema si Louie at wala ito sa mood manood.

Kinuha nya ang nakabalot na dala nito at saka inilagay sa pinggan. Lumabas na sya ng kusina dala yon pati na rin ilang bote ng beer at ice cubes.

Ngatnaong sya pagkalipas ng ilang minute ng katahimikan.

“may problema ba?”

“si Farrah. Dinatnan ko sa loob ng condo na may bisitang lalaki.”

“sino?”

“pamangkin ng umuupa sa isa kong unit. Banjo ang pangalan. Bata pa sya, gwapo at malakas ang appeal sa babae.”

“so, galit ka kay Farrah? Anong balak mong gawin?”

“ewan ko! hindi ko alam, naguguluhan ako.”

“nagsisimula na ang problema mo. Hindi ba sinabi ko na sayo na darating ang araw na baka masaktan ka?”

“matitiis ko ang lahat. Alang-alang kay Farrah.”

“nahihibang ka na, pare”

“ganon na nga marahil.”

“well, I wish you luck. Hindi mo sana pagsisihan ang lahat.”

Dahil sa labis na kalasingan, nakatulog na sya sa couch ni Lorenz.

Inayos ng photographer ang pagkakahiga ni Louie at kinumutan ito.

Kung ano man ang samaan ng loob sa pagitan nila Farrah at ang boss nito at tila nakalimutan nila dahil sa paghahanda sa pagpunta sa Japan.

Itinanghal ang fashion show sa Hondori Arcade, ang pinakamalaking shopping center sa Hiroshima. Ang fashion show ay inorganized ng isang civic group sa Japan at ang proceeds nito ay mapupunta sa mga nabubuhay pang hibakusha – o bomb survivors ng kauna-unahang atomic bomb na ibinagsak ng mga Americans sa Hiroshima noong magtatapos na ang World War II.

Dinagsa ng mga Japanese ang itinanghal na fashion show ng Allure Garments, Inc. kasama sa grupong magtatanghal ay mula naman sa Singapore at Taiwan.

Halatang napakaraming pumalakpak sa fashion show na itinanghal ng mga taga-Pilipinas. Itinodo ni Louie ang kakayahan sa mga designs na ipinakita ng mga modelo.

Tulad ng inaasahan nya, umuugong ang palakpakan kapag si Farrah ang naglalakad sa catwalk.

Nang matapos ang show, sold-out agad lahat ang dala nilang merchandise for sale at napakaraming orders mula sa shopping stalls sa Hondori Arcade.

Binigyan ng parangal ng mga Japanese Civic Organizers ang grupo ng Allure Garments. Nagkaroon ng party nang gabing iyon sa bahay ng isa sa mga opisyal na pamahalaan ng Japan.

Agad na natipuhan ng binatang anak nito si Farrah. Hindi humiwalay si Yoshiki Yamauchi sa magandang fashion model sa buong gabi ng parangal. Palaging ito ang kasayaw.

Halos sumabog naman sa selos ang dibdib ni Louie. Ni hindi nito nagawang kausapin si Farrah.

Halos magwala sya nang mapansing biglang nawalang parang bula ang alagang fashion model at binatang Hapon.

“nasan na kaya sila?” balisang tanong nya kay Lorenz.

“marahil ay ipinasyal lang ni Yoshiki si Farrah. Pabayaan mo sila, hindi na bata si Farrah. Twenty three na sya. Isa nang adult. Tara! Tayo naman ang mamasyal. Relax. Okay?”

Napilitan syang sumama kay Lorenz. Lahat ng buong crew ay nagkanya-kanya ng lakad.

Dinala sya ni Lorenz sa Yagenbori, na sentro ng nightlife sa Hiroshima. Halos 3,500 bars, restaurants and discos ang nasa makikitid na alleys at kalyehan nito.

Pumasok sila ni Lorenz sa loob ng isang mausok na coffee shop. Napakaraming kumakain doon dahil masarap ang specialty nila na Grilled Octopus mula sa Inland sea at Crispy Fried Lionfish. Uminom sila ng kape.

Nawala ang tension ni Louie. Masarap kasama si Lorenz pano ba naman kase madaldal at di nauubusan ng kwento.

“ito ang kabilang panig ng Hiroshima,” wika nito “vital pero relaxed.”

Gabi na nang bumalik sila sa kanilang hotel. Pero wala pa rin si Farrah. Hindi na nagawang mag-alala pa ni Louie dahil pagod na pagod na sya at marami din syang nainom na sake (SA-KE). Agad din naman syang nakatulog.

Hapon na kinabukasan nang bumalik si Farrah sa kanilang hotel. Hindi na nito hinintay na magtanong ang kanyang boss o si Lorenz.

“inilibot ako ni Yoshiki halos sa buong Hiroshima.” Pagyayabang nito. “sumakay kami sa pribadong yacht at nag-sailing sa Inland Sea. Kung saan napakaraming mackerel, bonito at marlin.”

“mabuti naman at enjoy ka.” Malamig na tugon ni Louie “pero sana man lang nagkaroon ka ng courtesy na magpaalam.”

“hindi naman kita tatay” pabalang na sagot ni Farrah sa kanya. “You’re only my employer. What I do with my spare time is none of your business.”

Si Lorenz na ang sumagot. “nag-aalala lang naman si BOSS dahil kargo ka nito at ang iba pa nating kasamahan. Hindi naman napakahirap magpaalam eh.” Talagang idiniin nito ang salitang BOSS.

Hindi na kumibo si Farrah bagkus nagtuloy-tuloy lang sya sa kwarto nya.

Kinabukasan, umuwi na sila. Pagdating sa Pilipinas, nagging busy na naman si Louie sa pag-iisip ng mga bagong designs.

Hindi sya gaanong pumupunta sa condo ni Farrah. Kasalukuyang nagpapahinga ang mga fashion models ng Allure Garments habang hindi pa uli nagkakaroon ng susunod na fashion show at photo session.

Ginabi sa opisina noon si Louie dahil may tinatapos na mga trabaho nang mag-ring ang cellphone nya, may text galling kay Farrah.

[Tulungan mo ko. pumunta ka agad dito]

Halos mapalundag sya sa kanyang upuan. Hindi na nya nagawang iligpit ang ginagawa sa ibabaw ng desk nya.

Dali-daling syang nagtungo sa parking lot at pinaharurot ang sasakyan hanggang marating ang condo ni Farrah.

“anong nangyayari sayo?” alalang tanong nya nang makitang nakahandusay ito sa carpeted floor. Nakabaluktot ang katawan nito at halatang matindi ang sakit na dinaranas.

Hindi malaman ni Louie kung ano ang gagawin pero obvious na kailangan dalhin agad si Farrah sa ospital.

Tinawag nya ang security guard sa lobby.

“HALIKA DITO SA UNIT 3-D, DALIAN MO!!!!”

Agad naman nakarating ang security guard “ano pong nangyayari dito?”

“Dali, buhatin mo to at dalhin sa kotse ko. Dadalhin natin sya sa ospital.”

Mariin ang kagat ni Farrah sa pang-ibaba nyang labi habang isinasakay sa likurang bahagi ng kotse.

“dyan ka! Bantayan mo to” utos ni Louie sa security guard. “kailangang mabilis ang pagpapatakbo ko ng sasakyan. Emergency to.”

Ipinasok agad ng mga sumalubong sa sasakyan nila si Farrah sa Emergency Room. Putlang-putla na ito, pinagpapawisan pa ng malamig.

“sige, bumalik ka na sa condo” utos nya sa security guard “heto ang pera, magtaxi ka na lang.”

Halos pumutok na pala ang appendix ni Farrah kaya agad na inoperahan ito.

Habang naghihintay sya sa waiting room, tinawagan nya si Lorenz at ikinuwento ang mga nagyayari.

“kailangan mo ba ng tulong ko?”

“dalhan mo naman ako ng kung anong makakain. Nagugutom na ko.”

Ikinuha nya ng magandang kwarto sa ospital si Farrah. Iyong may TV, Ref at Airconditioned pa. may extra bed pa pala.

Nang matauhan si Farrah, nag-iiyak ito. Hiyang-hiya sya sa amo na madalas nitong supladahan pero naroon pa rin at handang dumamay sa lahat ng oras.

“ngayon ka pa nag-iiyak kung kelan tapos na ang lahat. Lihtas ka na sa panganib.” Alo nya sa dalaga

“nakukunsensya ako. Hindi nagging maganda *sob* ang attitude *sob* ko sayo nitong *sob* mga nakarang araw. Patawarin *sob* mo ko.”

Hinawakan ni Farrah nang mahigpiot ang kamay ni Louie at napawing lahat ang mga hinanakit nya.

Malalim ang kasiyahang nadama ni Louie sa pagkakahawak ni Farrah sa kamay nya. Napawi ang lahat ng pagod nya.

“salamat boss. Sa lahat ng mga ginagawa mo sa akin.” Sabay halik sa pisngi ni Louie.

Kumabog ang dibdib ni Louie sa ginawang iyon ni Farrah. May gusto sana nya kung sa labi pero hindi naman pwede. Kinilig sya sa tuwa. Hindi nya iyon pinahalata.

“sorry na pagsusuplada ko nitong nakaraang araw. Sabihin mo lang kung ano ang mga ayaw mo.”

Paano ba nya sasabihin ayaw nyang may lalaking umaaligid sa kanya? Hindi naman tama yon.

“ingatan mo ang sarili mo at saka magpaalam ka muna sakin kung saan ka pupunta.”

“I’ll try. Hindi kasi ako sanay ng nagpapaalam kahit na doon samin.”

“nagpupunta pa ba sa condo mo si… si Banjo?”

“hindi na. umuwi na sya sa probinsya nila sa Bicol.”

Lihim syang natuwa. Nabawasan sya ng isang problema.

Pero…

pero may sumunod na agad na ISA?!

You're my Dark Star -- C3

Sat, 26 Nov 2011 01:40:35 +0100

Napansin ni Louie na matamlay si Farrah nang hapong iyon matapos ang rehearsals nila sa gagawing fashion show sa Japan.

“anong nangyayari sayo?” tanong nya. “namumutla ka ah.”

“lalagnatin yata ako. Masama ang pakiramdam ko”

“ano? Kung gayon, magpahinga ka na muna sa opisina ko at pagkatapos ng huling batch na kasali sa rehearsal, ihahatid na kita pauwi.”

“sige. Sorry ha.”

Malakas ang ulan habang nagmamaneho si Louie para ihatid si Farrah. Nangangatog na ang dalaga ng dumating sila sa condo.

“hubarin mo yang suto mo at babanyusan kita.” Utos ni Louie.

“nakakahiya naman sa iyo, ako na lang.”

“Nonsense! Hindi mo na kaya ang sarili mo, uminom ka ng mainit na gatas pagkatapos mo.”

Nagsuot ng towel robe si Farrah at binanyusan na sya ni Loiue sa pamamagitan ng bimpo at tap water.

“ang init mo. Sana ay gumaling ka na agad bago pa tayo tumulak papuntang Japan.”

“huwag kang mag-alala. I won’t let you down. Pipilitin kong gumaling agad.”

Habang binabanyusan nya si Farrah, siya naman ang nakaramdam ng pag-iinit ng katawan. Hindi dahil sa nahawaan sya ng lagnat ni Farrah.ibang uri ng lagnat na sumalanta sa katauhan nya.

Nagluto sya ng sopas. Para makahigop ng mainit si Farrah.

Matapos magpahinga, nakatulog na si Farrah.

“hindi na ako uuwi. Ditto na ako matutulog para may kasama ka.” Sabi nya bago natulog ang dalaga. “kung may kailangan ka, tawagin mo ako.”

Naalimpungatan sya ng marinig nyang umuungol si Farrah. Kinusot niya ang kanyang mga mata na namimigat sa antok.

Nakabaluktot si Farrah at halatang may matinding sakit na nararmdaman. Pasugod nyang nilapitan ito.

“Farrah…” hinipo nya ang noo nito.

“lalong tumaas ang lagnat mo.” Alalang sambit ni Louie

“napakasakit ng tiyan ko” daing nya.

“baka naman padating na ang monthly period mo?.”

“hindi. Katatapos lang.”

Maya-maya ay bumangon si Farrah pagkatapos ay parang manika basahan itong napaupo sa baldoza.

Inalalayan nyang makatayo ito at dinala sa kama.

“kailangan mong magbihis uli. Basang-basa ka ng pawis.”

“Hiyang-hiya na ako sa iyo.” Mangiyak-ngiyak na sabi ni Farrah “masyado ka nang naperwisyo.” Dagdag nito.

“nasisiyahan ako sa ginagawa kong ito Farrah. Wag ka nang mag-alala.”

“napakabait mo.”

“kumusta na ang pakiramdam mo?”

“medyo ayos na, pagkatapos kong mailabas ang lahat ng kinain ko.”

“matulog ka na. siguro may nakain kang hindi tama o baka hindi ka natunawan.”

Maagang nagising si Louie kinabukasan. Ipinagluto nya nang almusal si Farrah.

“huwag ka na munang pumasok ngayon. Magpahinga ka na lang para makabawi ka ng lakas.”

“okay.. pero ikaw?”

“kailangan kong oumunta ng opisina. Katapusang ng buwan. Magpapasuweldo ako at marami akong pipirmahang mga papeles.”

“ganun… sige… ingat...”

“kaya mo na ba ang sarili mo?”

“oo naman. Wah mo na kong alalahanin. I’m okay now.”

~~~~~~~~~> opisina

“mukhang haggard ka.” Puna ni Lorenz nang puntahan nito sa opisina si Louie. “tumawag ako sa landline mo kagabi pero sabi ng maid mo, hindi ka daw umuwi.”

“Doon ako natulog sa condo unit ni Farrah.”

“eh di… ayos na pala ang buto-buto.” Nakangising sabi ni Lorenz

“hindi oy! Nagkasakit ung tao. Mataas ang lagnat at sumakit ang tiyan. Akala ko nga maoospital na sya ee.”

“a, so binantayan mo pala ang darling mo. Kumusta na sya?”

“okay na pero hindi ko pinapasok. Kailangan nya ng pahinga.”

“mabuti hindi ka nag-leave?”

Inirapan nya ito.

“hoy Lorenz Monteagudo! Lumayas ka na nga ditto bago pa ko mainis.”

Bago sya umuwi, namili sya ng prutas. Iyong mga paborito ni Farrah. Ubas at ponkan. Bumili din sya ng imported biscuits at nag-grocery na din sya.

Dalawang malalaking grocery bags ang bitbit nya ng bumaba sya sa kanyang kotse.

Diniinan nya ang buzzer.

Ilang sandal ang lumipas bago ito binuksan ni Farrah.

Bumulaga sa pandinig nya ang malakas na tunog. At… At… Pagtawa iyon ng isnag lalaki.

Parang nagulat si Farrah nang makita sya. Tila hindi nito inaasahan na darating sya ng ganong kaaga. Alas kuwatro pa lang ng hapon.

“may.. may bisita ka?”

“ah… oo si Jonas.” Itinuro ni Farrah ang lalaking nakaupo sa sofa at tumayo nang mapansin sya. Nagbigay galang ito.

“good afternoon. I’m Banjo Moran. Umuupa kami diyan sa ikaapat na unit mula rito.”

“Hi. Well, please excuse me. Ililigpit ko lang itong mga pinamili ko.”

Lumabas na sya ng kusina. Nakukukot ang loob nya. Gusto nyang ihagis ang lahat ng kanyang pinamili.

Preo tulad ng dati, nagawa nyang magpigil. Hanggang sa magpaalam si Banjo. Ginabi na ito doon.

“akala ko ba ay magpapahinga ka?” inis na tanong nya kay Farrah. “mag-e-entertain ka lang pala ng kung sinong Ponsyo Pilato ditto sa unit mo.”

Pumormal si Farrah.

“galit ka? Bawal bang magkaroon ng bisita ditto?”

Natauhan sya sa sinabing iyon ni Farrah.

“ah… eh… hindi naman sa ganon. Ang sakin lang, iniwan kita ditto dahil masama pakiramdam mo at kailangan mong magpahinga.”

“alangan naming mahiga ako maghapon ano?” obvious na pagka-irita sa boses ni Farrah.

“isa pa, hindi mo gaanong kilala ang Banjong iyon. Pinapapasok mo na agad ditto. Paano kung… pagsamantalahan na non?”

“oh come on, boss. Disente naman yung tao at gusto lamang makipag-kaibigan. Huwag mong lagyan ng malisya ang mga pangyayari.”

Sumimangot si Farrah. Dama ni Louie na ayaw nitong pinakikielaman ang mga ginagawa.

“Sorry. Nagmamalasakit lang naman ako sayo. Sa panahong ito, ibang-iba na ang mga lalaki… And appearances can be deceptive. Bueno, magpapaalam na muna ako.” Malamig na sambit nya. “may aasikasuhin pa ko.”

Hanggang ihatid sya nito sa may pintuan.

You're my Dark Star -- C2

Thu, 24 Nov 2011 12:46:31 +0100

Na-inspire siya sa pagdedesign mula nang dumating si Farrah sa opisina. Gusto nyang makagawa ng magagandang fashion ensembles para i-model nito sa susunod nilang stint sa Japan.

Nahihirapang mag-concentrate si Louie kapag nakikita nya si Farrah, hindi sya makapagtrabaho.

Nakatutok kay Farrah ang kanyang mga mata. Mula sa sketchpad, lumilipad sa shapely legs ng fashion model.

Mahilig sya sa magagandang binti. Isa ito sa mga assets ng isang babae na sinasamba nya.

Nalaman nyang bago nagtabaho sa kanila si Farrah, nagging commercial model muna ito ng isang line ng beauty products.

“ano, bilib ka sa bago nating model ano?” kantiyaw ni Lorenz “panay ang tingin mo eh”

“hindi lang naman ako. Ikaw din. At halos lahat ng mga kalalakihan dito.”

“humahanga lamang naman ako. Pero huwag kang mag-alala, hindi mo ko magiging karibal, pare ko.”

“napaka-premature naman ng imahinasyon mo. Sira ka talaga!” sambit nito sabay halakhak.

Nagging apologetic si Farrah ngang dumating. Mahirap daw sumakay at na-traffic pa ito. Sa Marikina kasi umuuwi ang dalaga.

Pagkatapos ng photo session, kinausap ni Louie si Farrah.

“nagko-commute ka ba mula Marikina araw-araw papunta dito?” tanong nya sa dalaga.

“oo. Libre kasi ako sa pagtira doon. Mga tiyahin ko ang may-ari ng tinutuluyan ko. hindi na ako sinisingil ng upa. Nagbibigay na lamang ako para sa pagkain.”

“gusto mo bang lumipat dito sa malapit-lapit?”

“oo nga sana, pero mahal naman ang bayad. Isang kwarto lamang, libo na ang rental. Baka hindi ko makaya.”

“mayroon akong mga condo units na pinauupahan at marami pang bakante. Malapit lamang ito ditto sa ating opisina. I could give you a unit. Wala kang babayaran. Libre ang pagtira mo dito.”

“ano? Naku, tila nakakahiya naman. Mawawalan ng kita ang unit na ibibigay mo sa akin.”

“mayaman ako, Farrah I’m a millionaire by this time. Hindi makakaapekto sa finances ko ang isang unit na hindi kikita.”

Nagulat si Farrah. Napahiya ito.

“of course. Alam ko ito. But still, tila nakakahiya talaga.”

“consider it a bonus. Dahil lumakas ang benta ng Allure Garments matapos ang fashion show na tinampukan mo, lahat ng mga isinuot mo ay mabilis na nabenta sa market.”

Ngumiti si Farrah.

“kung ganyan ang sitwasyon, okay! Lilipat ako sa condo unit na inaalok mo.”

“good. Bukas, sasamahan kitaa sa inyo at ipagpapaalam kita sa iyong mga tiyahin.”

Agad naming pumayag ang mga ito dahil sa maayos na paliwanag ng boss ni Farrah.

Nang makalipat na sa condo-unit ang fashion model, inistima ito ni Louie. Ibinili ng furniture at appliances. Nang nasa Marikina na sila, nahalata nya na medyo pangkaraniwan lamang ang kalagayan ng dalaga. Wala itong ano mang mamahaling gamit.

Nasabi ni Farrah na halos lahat ng mga kinita nya ay naitulong nya sa mga tiyahin.

Halos maglulundag sa ito sa tuwa nang makitang fully furnished na ang condo na nilipatan.

“napakabait mo, Louie. Bakit mo ginagawa ang lahat ng ito para sakin?”

Saglit syang natigilan. Paano ba nya sasabihin na mahal na mahal nya si Farrah? Tiyak na pagtatawanan siya nito. At baka tahasang sabihing imposible silangmagkaroon ng relasyon.

“magkaibigan tayo, hindi ba? Magkasama sa trabaho. Isa pa, you deserve it. Isa kang asset sa kumpanya ko, Farrah.”

“pero sobra na ito. Baka hindi na ako makabayad ng utang na loob.”

“as I said, I am notoriously rich. Sabihin na lamang natin na wala na kong paglagyan ng pera ko.”

Huminga ng malalim si Farrah.

*forward*

“So, you gave her a condo unit.” sabi ni Lorenz nang ikuwento nya ang paglipat ni Farrah. “what a lucky girl that Farrah is.”

“deserving naman ito. Bonus ko ito dito.”

“Bonus? Napakalayo pa ng Pasko.”

“Advance bonus. Bakit ba tila napaka-pakielamero mo yata ngayon, Lorenz? Natatakot ka bang pagbawalan kitang dumalaw kay Farrah sa condo unit nito?”

“wala akong iniisip na ganyan. At wala din akong balak na dumalaw kay Farrah. Kasama na nga natin maghapon sa opisina, dadalawin ko pa?”

“kapag may gusto ka sa isang tao, hindi mo pagsasawaan ito.”

“that’s just it. Wala akong gusto kay Farrah Dominguez.”

“akala ko kasi…”

“tulad ng sinabi ko minsan… hindi mo ako magiging karibal kay Farrah. Kaya lamang…”

“kaya lamang ay ano, Lorenz?”

Sumeryoso ang mukha ng photographer.

“nag-aalala ako. Baka balang araw, labis kang masaktan dahil hulog na hulog na ang kalooban mo kay Farrah.”

“anong ibig mong sabihin?”

“liligawan sya tiyak ng ibang lalaki. At natitiyak kong may iibigin itong isa sa mga manliligaw nya pagdating ng araw. Saan dadamputin ang puso mo, pare ko?”

Hindi siya kumibo. Tila nag-isip ng malalim.

“bahala na” sa wakas ay nasabi rin nya.

“kalian ka pa magbabago?”

“sinusunod ko lang kung ano ang nararamdaman ng puso ko, Lorenz”

“pero sana, gamitin mo naman ang isip mo paminsan-minsan.”

“higit na malakas ang hirit ng puso.”

“hindi ako naniniwala. Ang isip ang kumukontrol sa bawat himaymay n gating katawan.”

Napailing si Lorenz. May kapilyuhang ngumiti.

“kursunada mo si Farrah ano?”

“baka may makarinig sa iyo, Lorenz.”

“bakit kailangang pangilagan mo ang iyong mga employees?”

“dahil… kasi…”

“kasi alam mong hindi tama ang ginagawa mo, ganoon ba?”

“please, Lorenz ayaw ko nang pag-usapan ito. Masyadong personal. Baka may gagawin ka pa, iwan mo na muna ako.”

“dapat mo nga palang malaman na malaki ang crush ni Mr. Tan kay Farrah. Ito ang karibal mo nang husto.”

“ang matandang iyon? Pero may asawa na yun diba?”

“baka gusting gawing kerida si Farrah. Number 2.”

Umasim ang mukha ni Louie.

“huwag nyang susubukang gawin yon. Pupulbusin ko ito.”

“matinik sa babae si Mr. Tan. Ingat dito.”

“ito ang dapat mag-ingat. Nagtatrabaho ito sa aking kumpanya.”

“pero may union dito pare. Huwag mong kalilimutan iyan.”

Tama naman si Lorenz. Hindi nya pwedeng dispatsahin ang isang employee dahil lamang sa kinursunada nito ang isa nilang fashion model.

Iniba nya ang usapan.

“malapit na tayong magtanghal sa Japan,” sabi nya. “ang fashion show doon ay maglulunsad ng ating mga produkto sa Japanese market kapag pumasa ang mga ito.”

“natitiyak kong magiging success ito, pare. Ibang-iba ang mga designs mo.” Pag-chi-cheer ni Lorenz kay Louie.

You're my Dark Star -- C1

Wed, 23 Nov 2011 15:13:21 +0100

-------------♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥-------------

“Tagumpay ang fashion show.” Natutuwang sabi ni Lorenz. “Ayon sa Marketing Department, dagsa daw ang orders para sa summer collection natin.”

Kinibit ng kausap nya ang balikat. Walang kangiti-ngiti ito.

“o, bakit naman parang hindi ka masaya, pare ko?”

“nanghihinayang kasi ako dahil hindi ko naisama ang iba ko pang designs sa fashion show na yon. Lalo sanang malaki ang magiging sales natin.”

“may iba ka pa bang designs na naipit? Eh bakit naman hindi mo pa naisama?”

Umiling sya. Halatang naiirita.

“wala sa ating nagging models ang pwedeng magsuot ng mga ito. Hindi babagay sa kanila.”

“mahalaga pala talaga ang image ng fashion model sa mga kasuotang pino-promote sa market ano?”

“Of course. The fashion model can make or unmake the popularity of an apparel.”

“ano bang klaseng beauty ang hinahanap mo pare sa mga designs mong hindi isinama sa fashion show?”

“Someone who projects a fresh and innocent image and yet has an aura of sophistication. Kailangang tama ang hubog ng pangangatawan. Slim pero makurba. At kailangang matangkad ito.”

“naglabas ka na ba ng Ad na kailangan mo ng ganitong type ng fashion model?”

Nagkamot sya ng ulo.

“naku, di na Lorenz. Dadagsa lamang ditto sa opisina natin ang mga applicants na nag-iilusyong maging fashion model kahit na hindi puwede.”

“eh pano ka makakahanap ng kailangan mo?”

“humingi na lamang ako ng tulong sa mga kaibigan. Magrere-komenda ang mga ito. At least, alam nila ang taste ko.”

“ganoon naman pala eh. In the mean time, kailangan mong mag-relax. Tara, mag-inuman tayo.”

“ofcourse. Para makapag-kwentuhan tuloy tayo.”

*fast forward*

“di maghanap ka ng iba. Napakaraming babae dyan” –Louie

“isa lamang ang gusto ko. magtitiyaga na lamang akong maghintay hanggang ma-realized nito na mahal ko sya.”

“twenty-eight ka na, hindi ba, Lorenz? Hindi ka na din bumabata.”

“Pareho tayo, pare ko.” tinitigan ni Lorenz ang kaharap.

Natawa sya.

“kaya nga naririto tayo ngayon para uminom. At nang makalimutan natin ang mga problema.”

Naparami ang kanilang nainom.

“Hindi ka na pwedeng magmaneho pauwi sa inyong mansion. Gusto mo bang ihatid na kita o ditto ka na matulog?”

“Dito na lamang ako matutulog, Lorenz. Ditto sa sofa mo.”

“ditto na ako, doon ka na sa kama ko.”

Nang tignan ni Lorenz ang kaibigang kainuman, tulog na ito.

Napailing si Lorenz. Tinanggal nito ang sapatos ni Louie at itinaas ang dalawang paa nito para makahiga ng maayos sa sofa.

Pumasok siya sa kanyang kwarto at naglabas ng unan at kumot.

Iniangat nya ang ulo ng kaibigan at nilagyan ng unan sa ilalim. Pagkatapos ay kinumutan ito.

Pinatay nya ang ilaw sa sala at iniwan lamang ang isang table lamp na nakasindi sa isang sulok ng living room.

“good night, pare” pabulong na sabi ni Lorenz.

Nagtungo na sa kanyang sariling kwarto .

Kinabukasan…

“nakakahiya naman sa iyo, Lorenz. Naperwisyo yata kita ng husto.”

“wala iyon. What are friends for? Nakatulog ka bang mabuti?”

“siguro naman dahil parang nawala na ako sa mundo. Tila sumobra ang inom ko.”

“pagkatapos mong maligo, ayos na iyan. Habang naliligo ka, ihahanda ko na ang almusal.”

Masayang nagluto si Lorenz. Hindi nya maintindihan ang sarili. Kung bakit napakasaya niya at tila hindi nakakaramdam ng pagod kapag kasama niya ang kaibigan at kasamahan sa trabaho.

Sabay na silang pumasok sa opisina. Sanay na silang pareho dahil na rin nga siguro magkaibigan sila.marami ang bulong-bulungan sa Department nila pero di na lang nila iyon pinapansin.

Almost one week na ang nakalipas mula nung pagusapan nila ni Lorenz ang tungkol sa model na karapat-dapat magsuot ng mga designs nya. May mga nirekomenda nga sa kanya at ang sabi ay pupunta ito ngayon sa opisina nya. Natuwa sya at nanalangin na sana yung babaeng yun na ang hinahanap nya.

Nasa opisina ngayon si Louie at Lorenz, habang nasa kalagitnaan ng pag-uusap may kumatok sa pintuan, secretary nya at sinabi na may naghahanap sa kanya. Farrah Dominguez ang pangalan.

“sige, papasukin mo na sya.” Utos nya rito.

Natulala sya pagkakita nya dito, pati na rin si Lorenz. Kuhang-kuha nito ang mga hinahanap nya. Nasa state-of-shock parin silang pareho nang biglang tumunog ang telepono ni Lorenz..

[Hello? Yes. Sige. Papunta na ko. Pasensya na nakalimutan ko. ]

“sino yon?”

“ah… isang kaibigan. I have to something urgent to attend to. I have to go. Pasensya na maiiwan kita dito.”

“it’s okay.”

“Sige… Bye” paalam nito sabay alis.

Napakalakas ng sex appeal ni Farrah Dominguez. Halos boyishly slender ito pero mahubog ang pangangatawan. Hindi gaanong malaki ang boobs pero full and beautifull shaped. Mahubog din ang mahahabang biyas ng mga binti nito. Bumbayin ang mga mata, matangos ang ilong at sensual ang full, pouting lips nito. Matindi ang animal magnetism ng babae.

Taga Zamboanga City si Farrah at ayon ditto, ang ancestors nito ay may lahing Kastila. Kaya marahil dark brown ang mga mata nito.

Graduate ito ng Pharmacy pero mas hilig nya na maging fashion o commercial model. She’s a graduate of University of the Philippines.

“Kelan ka makakapag-start?” tanong nya.

“kahit na anong oras. Wala akong ibang commitments.”

“kung gayon, bumalik ka bukas sa personnel at pipirmahan mo ang iyong kontrata.”

------------♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥-----------

You're my Dark Star

Wed, 23 Nov 2011 14:59:51 +0100

[A/N: ang adik ko lang ano? Dagdag ako ng dagdag ng story, di naman ako makapag-update.. haha. Ganun talag! BUSY eh! Haha. Pero eto sure na to. Seseryosohin ko na to. Tatapusin ko to sa abot ng aking makakaya.. PLEASE!!

SUPPORT ME.. haha.. ]

Nasa kanya na ang lahat. Talino, yaman, tamang personalidad at success in business.

Ngunit tila manhid ang kanyang puso at damdamin. Mailap sa pag-ibig na ipinagtataka ng mga kakilala at kaanak sa mataas na lipunang ginagalawan.

Dalawang nilalang lamang ang malapit sa kanyang puso.

Ang mapang-akit na fashion model na si Farrah.

Halos mabaliw sya ditto at handing ibigay pati ang buhay.

At ang videographer na si Monteagudo na naghihintay na matagpuan nya ang sarili.

TEASING LINE

“MAGPAKAHANGAL KA KUNG GUSTO MO! HUWAG MONG AASAHANG NARIRITO AKO PALAGI NA MATIYAGANG MAGHIHINTAY KUNG KAILAN MATATAPOS ANG KAHIBANGAN MO!” – LORENZ